Walkie-Talkie #14 ‘Wat kunnen jij en ik bijdragen? (maar dan écht?)’
Beste vrienden,
In Walkie-Talkie 14 wandel ik op een bospad in Hongarije, dicht bij het dorp waar ik veel tijd doorbreng. Hongarije is al bijna vier decennia mijn tweede thuisland, dus ik ben relatief vaak in dit land en geniet er graag van de natuur, die hier evenwel ook al veel te lijden heeft onder de ontwrichting van het klimaat en de toenemende droogte en hittegolven.
In mijn blog heb ik het al vrij vaak gehad over wat er onderhand niet meer mogelijk is (of nooit mogelijk is geweest) inzake ‘oplossingen’ voor de vele ecologische crisissen waar we middenin zitten. In verschillende teksten van mezelf en teksten van anderen die ik deelde, probeerde ik duidelijk te maken waarom veel van de ‘oplossingen’ die circuleren in het publieke debat (voor zover er al zo’n publiek debat is) helemaal geen oplossingen zijn maar de problemen gewoon verschuiven.
Ik schrijf momenteel een blog post over wat er wél nog mogelijk is om de Titanic van onze industriële mondiale samenleving alsnog te doen keren, en écht een verschil te gaan maken voor onze toekomst en die van onze nakomelingen (en de andere levensvormen met wie we de planeet delen). Het ziet ernaar uit dat deze post een heus essay wordt, want het is onmogelijk om binnen de maximale lengte die ik mezelf nu toesta inzake blogposts nog maar een korte samenvatting te geven van wat er allemaal nodig zal zijn om te komen tot een ecologische beschaving die naam waardig.
En ook nu ik in deze Walkie-Talkie een dergelijke beknopte samenvatting probeer te geven, merk ik dat het niet in enkele zinnen kan. Zoals de vorige Walkie-Talkie 13 is deze wandeling wat langer dan gemiddeld geworden, omdat zelfs een heel erg beknopte en vereenvoudigde schets van wat er allemaal zal moeten gebeuren om onze samenleving van koers te doen veranderen, al snel een indrukwekkend ‘te doen’ lijstje wordt, dat heel erg kan ontmoedigen.
Maar bovenal probeer ik duidelijk te maken tijdens deze ‘Talkie’, dat wat jij en ik kunnen bijdragen daarin minder te maken heeft met persoonlijke gedragsverandering inzake consumptie of energieverbruik dan doorgaans wordt gedacht: de som van onze individuele goede intenties op dat vlak zal ons niet redden, en de nadruk op individuele verantwoordelijkheid inzake mondiale transformaties houdt ons gevangen in isolement als existentieel eenzaam deeltje binnen onze consumptiemaatschappij, met als gevolg al snel moedeloosheid, wanhoop, cynisme, afkeer of weerstand.
Jazeker, individuele gedragsverandering is nodig, maar bovenal kan ieder van ons een bijdrage leveren in de grote systemische veranderingen die nodig zullen zijn. En dat kan op een miljoen verschillende manieren, groot en klein, bescheiden of ambitieus - maar op elke schaal vooral te maken hebbend met het vormen van verbinding. Eigenlijk moeten we onszelf minder gaan zien als die individuele consument, en meer als cellen van een organisme die elkaar moeten gaan vinden om dat organisme nieuw leven te geven.
En ons ongeloof dat ieder van ons een betekenisvolle bijdrage kan leveren, is een zelf-vervullende profetie. Als we daarentegen weer gaan geloven in onze agency en het mogelijk effect van onze bijdrage, is er niets dat onmogelijk is. En het nieuwe wereldbeeld dat opdoemt in filosofie, wetenschapsfilosofie en wetenschap zelf, zal het makkelijker maken voor ieder van ons om te geloven dat we écht allemaal een unieke bijdrage te leveren hebben, en een unieke gift hebben voor de wereld, elk vanuit onze eigen unieke ziel.
Wordt vervolgd, want dat wordt eigenlijk dé kern van mijn nieuwe doel met A Biosphere Project/ Infinite Mind: het verbinden van dat nieuwe wereldbeeld met ons aller gevoel van kracht en agency en geloof dat ieder van ons een gift aan de wereld heeft om te helpen om de Titanic te doen keren.
Bedankt om me te vergezellen op deze wandeling, en tot de volgende aflevering,
Het ga jullie goed,
Filip
