Walkie-Talkie #13 ‘De Titanic doen omkeren’
Beste vrienden,
Wegens omstandigheden is het alweer een tijdje geleden dat ik nog een Walkie-Talkie de wereld heb ingestuurd. Maar ter compensatie krijgen jullie deze keer wat extra tijd!
Tijdens deze wandeling van een dertigtal minuten heb ik het over de klimaatramp-zomer in Europa en andere delen van de wereld. Over de nog steeds gebrekkige aandacht die die toenemende klimaat-ellende te beurt valt, en over de abominabele respons van de overheden en politieke actoren wereldwijd in deze.
De politieke wereld in Europa en elders reageert op toenemende klimaatrampen met evenredig toenemende krampachtige ontkenning en stilte. Ik vertel wat over de redenen waarom die overheden moeilijk anders kunnen vanuit hún perspectief, dat ten allen prijze het huidige economische systeem gebaseerd op eindeloze groei wil behouden.
Maar ik heb het ook over waarom de te nauwe focus op ‘klimaat’ en CO2 ons blijft verblinden: de samenloop van ecologische crisissen heeft met zoveel meer te maken dan ‘enkel’ de dramatische toename van broeikasgassen in onze atmosfeer. Wat we de ‘klimaatcrisis’ noemen is een symptoom van een veel grotere crisis in onze biosfeer, reden waarom ik liever over de ‘biosfeer-crisis’ praat.
Maar dat is ook een reden tot hoop: als we door een bredere lens kijken naar al deze crisissen, doemen er ook heel wat andere mogelijke benaderingen op die ons al een heel eind op de goede weg kunnen brengen om de ‘Titanic’ van ons economische systeem te doen keren: met name de landbouw en onze eetgewoonten kunnen hierbij een uiterst belangrijke sleutelrol vervullen. Maar er zijn nog tal van andere mogelijke wegen die op dit moment in de mainstream media vrijwel niet aan bod komen, en daar wil ik in de toekomst in een nieuwe reeks video’s graag dieper op ingaan.
En verder vertel ik over de reden waarom ik het belangrijk blijf vinden om het over metafysica en wereldbeeld te blijven hebben in deze Walkie-Talkies en in de blog. Ook als de wereld in brand staat (of zelfs des te meer), moeten we verkennen hoe ons huidig wereldbeeld daartoe geleid heeft, en hoe een ander wereldbeeld ons kan helpen om een andere koers in te slaan en ons individuele gevoel van ‘agency’ weer te herontdekken, want het is aan ieder van ons om iets te gaan doen in de transities die ons wachten. Op de Titanic wordt het alle hens aan dek, als we dat grote logge schip willen doen keren. En één van de dingen die ons gevangen houdt in een soort van collectieve passiviteit, is net ons wereldbeeld.
Bedankt om me te vergezellen op deze wandeling, en tot de volgende aflevering,
Het ga jullie goed,
Filip
