The Peace of Wild Things - Mijmeringen en Meditaties
Beste vrienden,
Na Ervin László en Richard Heinberg is er deze maand nog een grote wijze mens overgegaan: Wendell Berry is overleden op 92 jarige leeftijd.
Over het heengaan van László en Heinberg berichtte ik al in de blog post ‘Korte update’. Met het heengaan van Wendell Berry is de planeet weer een beetje armer geworden, wilde ik haast schrijven, maar zo werkt het natuurlijk niet.
Zijn werk zal ons blijven verrijken en inspireren, en of hij nog al dan niet rondloopt in dit ondermaanse maakt daarvoor niet uit. Maar er zijn wel veel mooie mensen en wijze ‘elders’ heengegaan dit jaar en vorig jaar, en het voelt toch wat verweesd aan, alsof we weer een gids minder hebben. Maar natuurlijk komen er steeds gidsen bij, en in steeds sneller tempo denk ik soms wel. Vandaar dat ik ook zo’n verstokt (apocal)optimist blijf.
Er valt veel te vertellen over Wendell Berry, die zovele levenspaden tegelijk bewandelde: dat van schrijver, dichter, milieuactivist en ook landbouwer in het rurale Kentucky, want het leven op het land was voor hem deel van de essentie van zijn wezen en van wat hij zag als de ‘juiste manier van leven’. Ik ken de details en feiten van zijn leven niet zo goed, en wil daar eigenlijk meer over leren, want hij is al heel lang een bron van inspiratie voor mij, zoals voor zovele anderen die begaan zijn met het leven, met de planeet, met wat we ‘ecologie’ noemen. Ik heb zijn werk nooit echt bestudeerd, maar telkens ik een tekst of een citaat van hem tegenkwam, was het een bron van licht, energie en hoop.
Ik zal dus niet verder vertellen over hem, maar ik wilde vooral een gedicht van hem delen. Het is waarschijnlijk zijn bekendste gedicht, en het is één van mijn favoriete gedichten aller tijden. Het blijft in zijn eenvoud een prachtige ode aan de natuur, en hoe die ons kan dragen en inspireren... en hoe de wilde natuur ons kan doen herinneren aan wie of wat we eigenlijk zijn, en hoe dat inzicht ons ook kan helpen in deze uiterst moeilijke tijden en de nog moeilijker tijden die gaan komen.
Telkens ik dit gedicht lees, raakt het mij tot in mijn botten en knoken. Ik hoop voor jullie hetzelfde.
Dus, without further ado:
The Peace of Wild Things
When despair for the world grows in me
and I wake in the night at the least sound
in fear of what my life and my children’s lives may be,
I go and lie down where the wood drake
rests in his beauty on the water, and the great heron feeds.
I come into the peace of wild things
who do not tax their lives with forethought
of grief. I come into the presence of still water.
And I feel above me the day-blind stars
waiting with their light. For a time
I rest in the grace of the world, and am free.
Wendell Berry
Bedankt voor het lezen, en tot de volgende aflevering,
Het ga jullie goed,
Filip
