Tijdruimte is het geheugen van een zelf-kennend universum (Federico Faggin! deel twee) - Mijmeringen en Meditaties
- filipvk
- 5 uur geleden
- 5 minuten om te lezen
Beste vrienden,
Graag deel ik dit tweede interview met quantum-fysicus en uitvinder Frederico Faggin met jullie.
Frederico Faggin is de man die de eerste microchip ontwikkelde en daarmee een beetje de vader van alle hedendaagse computers is. Ook vond hij het touch screen van je telefoon en het touch pad van je computer uit. En daarboven werkte hij mee aan de eerste ‘neural nets’, de technologie die aan de basis ligt van alle hedendaagse A.I. modellen. Een bijzonder wetenschapper dus!
Maar zoals jullie in de vorige Mijmering konden ontdekken, deel ik deze interviews met Faggin vooral omwille van zijn buitengewoon fascinerende visie als quantum-fysicus op ons bewustzijn, en op de aard van wat we de ‘werkelijkheid’ noemen.
Indien je het vorige interview met Faggin, dat dateert van 2025, nog niet hebt bekeken, raad ik je aan dat te doen alvorens je dit evenzeer fascinerende gesprek, dat werd opgenomen in januari 2026, zou bekijken.
In het eerste interview begon Frederico met het verhaal van zijn buitengewone ervaring tijdens een nacht op vakantie, een ervaring die zijn materialistische overtuigingen over de wereld op losse schroeven zette.
In het gesprek zette hij gaandeweg zijn theorie over de aard van ons bewustzijn uiteen, het resultaat van een decennia lang onderzoek na zijn bijzondere ervaring die nacht.
In de visie die Faggin ontwikkelde, en die nauw aansluit bij wat het filosofisch of wetenschappelijk idealisme wordt genoemd, is ons bewustzijn geen bijverschijnsel van materiële processen in de hersenen, maar de interne staat van een quantum-veld, dat zich kan manifesteren in onze tijdruimte dimensie doorheen onze hersenen en ons lichaam, maar er niet door beperkt wordt en er ook niet afhankelijk van is.
Bovendien is ons individueel bewustzijn een ‘fractaal’ deel van het ene veld van bewustzijn dat ons hele universum voortbrengt, een ‘part-whole’ dat alle informatie van het geheel bevat, een beetje zoals de cellen in ons lichaam alle genetische informatie van het hele lichaam bevatten.
In dit tweede gesprek gaat Faggin verder in op de implicaties en consequenties van dit wereldbeeld, implicaties die steeds fascinerender en zelfs verbijsterender blijken te zijn naarmate het gesprek vordert.
Zoals in het vorige interview, zijn er stukken die vrij technisch worden en wat moeilijker te volgen zijn. Maar hou even vol dan, naarmate het interview vordert komen er weer fantastische inzichten en gevolgtrekkingen, steeds logisch onderbouwd en wetenschappelijk gefundeerd.
Mis zeker de laatste veertig minuten van het gesprek niet, waarin Faggin verder denkt over enkele implicaties van de vaststelling dat ons bewustzijn géén bijverschijnsel is, maar een fundamenteel en ontologisch niet-reduceerbaar fenomeen dat eeuwig bestaat en slechts gebruik maakt van de ‘materiële werkelijkheid’ en wat we onze tijdruimte noemen om te leren:
Elk individueel ‘stukje’ bewustzijn is een ‘seity’, een quantum-veld dat zich bewust is van de eigen interne staat en beschikt over vrije wil.
Elke ‘seity’ is een ‘part-whole’ van het geheel, wat Faggin ‘One’ noemt, de totaliteit van al wat is. Omgekeerd is alle informatie van ‘One’ vervat in elk fractaal aspect ervan, oftewel elk individueel bewustzijn - veld.
‘One’ wil zichzelf leren kennen, en heeft daartoe ervaring nodig. Daartoe creëert het eindeloos veel perspectieven en ‘parts-whole’ van zichzelf, die alle een potentieel perspectief vertegenwoordigen en leren door ervaren in deze tijdruimte. Deze ‘parts-whole’ zijn... wijzelf.
Elke individuele ervaring wordt dan ook een deel van ‘One’, die daardoor steeds meer zichzelf leert kennen.
Tijdruimte en materie vertegenwoordigen het permanente geheugen van de ervaring van ‘One’ en alle deelaspecten ervan (wij dus).
In dit perspectief is het logisch dat elke ‘seity’ meer dan één leven heeft: reïncarnatie is niet alleen een potentieel perspectief binnen het idealisme of ‘quantum-panpsychisme’, maar zelfs logischer dan het tegendeel.
Bij elk opeenvolgend leven groeit de zelfkennis van de ‘seity’ en daarmee de zelfkennis van de totaliteit van al-wat-is.
Wat we als ‘ego’ ervaren, is een overlapping tussen de ‘quantum-seity’ en de ‘klassieke’ tijdruimte-dimensie, een nodig instrument om deze dimensie te navigeren, maar eindeloos beperkter dan de ‘seity’.
‘Mind’ is quantum informatie, ‘spirit’ is de betekenis van die informatie, de betekenis van de interne staat van het quantum-veld.
De eindeloze energie-densiteit van het quantum-vacuum en de ‘lege ruimte’ is niet anders dan het eindeloze creatieve potentieel van ‘One’.
Zoals bij het vorige interview, zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan met deze opsomming. Het is onmogelijk om recht te doen aan de rijkdom, diepte en breedte van dit gesprek, dat ons een eerste glimp kan doen opvangen van een nieuw wereldbeeld en een nieuwe kosmologie die er zitten aan te komen, en die totaal anders zullen zijn dan we ons nu voorstellen.
Dit gesprek nodigt (net zoals het vorige) uit tot meerdere visies: bij elke herhaling merk je weer andere dingen op of begint er een ander puzzelstukje op zijn plaats te vallen. Het is geen makkelijke kost, vooral niet omdat het zo indruist tegen onze consensus-realiteit en de materialistische kijk op de wereld waarin we allemaal zo geïndoctrineerd zijn.
Ik weet natuurlijk niet of de visie van Faggin in alle aspecten correct zal blijken te zijn, maar na al mijn jarenlange research terzake lijkt me mij een erg sterk onderbouwde theorie met veel raakpunten met wat o.a. de ‘vaders’ van quantumfysica ons al een eeuw geleden vertelden, en een theorie die mogelijk het dichtst komt bij een wetenschappelijk én spiritueel gefundeerde kijk op wat de werkelijkheid is, wie of wat wij zijn, waarom we hier zijn, en waarom er überhaupt iets is en niet niets.
Deze theorie kan ook een verklaring bieden voor de schijnbare chaos en anomalieën die we waarnemen op quantum-niveau (vrije wil!), kan het verband tussen de ‘collapse of the wave function’ en de waarnemer verklaren, maakt duidelijk wat ‘quantum-entanglement’ is, biedt een interpretatie voor de eindeloze creativiteit die we waarnemen op elke schaal in ons universum, en geeft een referentiekader waarbinnen we het kunnen hebben over teleologie of doelgerichtheid in de evolutie van het universum en het leven én maakt duidelijk waarom iets als biologisch leven nodig en onvermijdelijk is in dit universum. En bovendien overlapt deze theorie wonderwel met wat vele wijsheidstradities en religies van over de hele wereld ons al millennia vertellen, bovenal de Veda’s en Upanishaden uit het Indië van zo’n vier millennia geleden.
Het wereldbeeld dat hier opdoemt kan ons ook een weg wijzen naar de broodnodige ‘re-enchantment’ oftewel ‘herbetovering’ van de wereld, het inzicht dat alles bezield en sacraal is, en dat alles er is met een reden: de ontwikkeling, groei en zelf-kennis van bewustzijn zélf. En dat kan ons weer de overtuiging en energie geven om onszelf te ontwikkelen tot de ‘parts-whole’ van de gemeenschap van leven op deze planeet, en ons de kracht geven om onze rol op te nemen om deze wonderlijke planeet te helpen vrijwaren van uitputting en vernietiging.
We zijn geen onbetekenende robotjes van vlees en bloed die het gevolg zijn van een willekeurige en wrede evolutie zonder zin of doel; we zijn deel aan een wonderlijk proces van evolutie en bewustwording van heel het universum. En als dat je overdreven of ‘woo-woo’ in de oren klinkt, nodig ik je nogmaals uit om te luisteren naar Frederico Faggin en diens gepassioneerde visie op het wonder van ons bewustzijn en van de werkelijkheid.
Maar zoals al eerder gezegd, we komen er nog op terug, wordt vervolgd, to be continued! Een nieuw wereldbeeld laat zich niet in één dag verklaren!
Bedankt voor het lezen en kijken, en tot de volgende aflevering,
Het ga jullie goed,
Filip
